PIĄTA ZIMA

Pięć lat. Od jednego okienka do pięciu Domów.

Zaczęło się w 2018 roku, jeszcze nie pod tym szyldem. „Jedno okienko dla Najuboższych” — miejsce, w którym człowiek bez adresu mógł załatwić wszystko naraz, zamiast chodzić od urzędu do urzędu. Z tego wyrósł pierwszy Dom Świętego Łazarza.

29 listopada 2021 roku powstała Fundacja Dobro się Niesie. Jeden Dom i założenie, że Mieszkaniec zostanie u nas najwyżej półtora roku.

Życie szybko pokazało, że wyjście z kryzysu bezdomności potrzebuje więcej czasu niż zmieścił nasz regulamin. Więc zmieniliśmy regulamin, a nie ludzi. Dziś Mieszkaniec zostaje tak długo, jak potrzebuje — a niektórzy zostaną u nas do końca życia.

Dziś jest ich pięć — cztery Domy Świętego Łazarza dla mężczyzn i Kwiatowy Zakątek Świętej Rity dla kobiet. Pięćdziesiąt jeden miejsc. Pięć lat bez ani jednej złotówki dotacji.

Przez te pięć lat przeszliśmy cztery zimy. Każdą opłaciliśmy dzięki ludziom, którzy uznali, że warto — i każdej zimy było ich więcej. Przy piątej prosimy o pomoc wcześniej, żeby rachunki były opłacone, zanim mróz się na dobre zacznie.

Najpiękniejszy prezent urodzinowy, jaki możemy dostać, to opłacony rachunek za ogrzewanie. Bez tortu, bez kwiatów, bez przemówień.

Dlaczego zbieramy akurat na rachunki?

Bo to jest ta część naszej pracy, o której najtrudniej opowiadać — i najłatwiej ją przeoczyć.

O terapii, pracy i usamodzielnieniu mówi się dobrze. O fakturze za gaz — nie. A to właśnie ona decyduje o tym, czy Dom w ogóle może stać otworem.

Rachunku za ogrzewanie nie można przełożyć na wiosnę. Nie można go rozłożyć na raty do czasu, aż zbierzemy. Nie można też ogrzać trzech Domów zamiast pięciu i udawać, że to wystarczy.

Dlatego mówimy o tym wprost, zamiast chować rachunki za ładniejszymi słowami. Ciepło kosztuje. I ktoś musi za nie zapłacić, żeby wszystkie pięćdziesiąt jeden miejsc przetrwało tę zimę.

Pięć lat bez dotacji

Składaliśmy wnioski do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Nie otrzymaliśmy pomocy, mimo że nasze oferty były bez błędu.

Nasze Domy nie mają statusu mieszkań treningowych. Nie ograniczamy pobytu czasem i nie wymagamy obowiązkowego postępu ku usamodzielnieniu. Mieszkaniec zostaje tak długo, jak potrzebuje. Czasem pół roku. Czasem cztery lata. Czasem na zawsze.

U nas obowiązuje trzeźwość. Nie przyjmujemy nikogo pod wpływem alkoholu, a kto ją złamie, może wrócić dopiero po terapii na oddziale leczenia uzależnień. Ale ma dokąd wracać — i nie ma terminu, po którym drzwi zamykają się na dobre.

Tyle to kosztuje. Co do grosza.

To nie są szacunki ani „średnie rynkowe”. To nasze faktury za trzy media, dla pięciu Domów.

Wszystkie kwoty pochodzą z faktur Fundacji i dotyczą pięciu Domów łącznie.

Co mówią Mieszkańcy

Co zmienia się w Domu, kiedy przychodzi zima

Nic wielkiego. Po prostu wszystko kosztuje więcej.

Bezdomność nie bierze urlopu.

Poznaj Grzegorza

Grzegorz mieszka u nas już ponad cztery lata.

Trafił do Domu Świętego Łazarza po ośmiotygodniowej terapii na oddziale leczenia uzależnień. Przyjechał aż z Trójmiasta, gdzie spał na ulicy, a żebrał pod kościołem.

Dziś prowadzi normalne życie. Chodzi do pracy. Gotuje obiady. Majsterkuje — to jego hobby. Stworzyliśmy dla niego warsztat w garażu przy Domu.

Po dwóch latach abstynencji pojechał do córki, żeby złożyć Jej życzenia na Święta. Niestety — zbyt wiele ran sprawiło, że trzasnęła przed Nim drzwiami. Grzegorz złamał abstynencję.

Ale wrócił. Kolejne dwa lata jest trzeźwy. Pogodził się z przeszłością i z tym, że Dom Świętego Łazarza stał się dla niego jedynym Domem.

„Moją rodziną są pracownicy Fundacji i Darczyńcy. Bo Oni jeszcze we mnie wierzą…”

Grzegorz nie potrzebuje od nas wielkich rzeczy. Potrzebuje ciepłego pokoju, do którego może wrócić po pracy — także wtedy, gdy za oknem jest minus dziesięć. To właśnie opłacamy z tej zbiórki.