OD ULICY DO DOMU

Dlaczego ta zbiórka?

Prowadzimy cztery Domy Świętego Łazarza w Poznaniu i Luboniu — dla mężczyzn — oraz Dom „Kwiatowy Zakątek Świętej Rity” dla kobiet. Razem to 51 miejsc dla osób wychodzących z bezdomności.

Wszystkie wynajmujemy. Wszystkie utrzymujemy z darowizn Darczyńców i częściowej partycypacji w kosztach przez samych Mieszkańców.

W 5 lat działalności nie otrzymaliśmy żadnej dotacji. Składaliśmy wnioski do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej oraz do Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Poznaniu. Nie otrzymaliśmy pomocy mimo, że nasze oferty były bez błędu.

Dlaczego nie jesteśmy „mieszkaniami treningowymi”?

Bo nasz model jest INNY — i przez 5 lat sprawdził się w praktyce.

Mieszkania treningowe to formalna kategoria z konkretnymi wymaganiami: ograniczony czas pobytu (zwykle 1–2 lata), obowiązkowy postęp ku usamodzielnieniu, określone wymagania techniczne budynku.

U nas najistotniejsze są trzy rzeczy: stabilność, wspólnota i cierpliwość. Mieszkaniec zostaje tak długo, jak potrzebuje. Może to być 6 miesięcy. Może 4 lata. Może na zawsze.

Bo dla wielu osób wychodzących z kryzysu bezdomności presja czasu jest największym wrogiem. Po pierwszym nawrocie — wracają na ulicę. Po drugim — już nigdy się nie odważają spróbować jeszcze raz.

Dlatego nasze Domy nie pasują do formalnych kryteriów programów państwowych. Ale dla naszych Mieszkańców — działają. W 2025 roku 24 osoby usamodzielniły się: znalazły pracę, wynajęły mieszkanie na własny koszt, wróciły do samodzielnego życia.

Każdy miesiąc to faktura za czynsz, gaz, wodę, energię elektryczną — dla 5 Domów. Plus wyżywienie nowo przyjętych Mieszkańców (do pierwszej wypłaty — potem korzystają ze Spiżarni Caritas i sami uzupełniają z własnej pensji). Plus środki czystości, leki, transport, opłaty bieżące.

Co mówią Mieszkańcy

Poznaj Grzegorza

Grzegorz mieszka u nas już ponad cztery lata.

Trafił do Domu Świętego Łazarza po ośmiotygodniowej terapii na oddziale leczenia uzależnień. Przyjechał aż z Trójmiasta, gdzie spał na ulicy, a żebrał pod Kościołem.

Dziś prowadzi normalne życie. Chodzi do pracy. Gotuje obiady. Majsterkuje — to jego hobby. Stworzyliśmy dla niego warsztat w garażu przy Domu.

Po dwóch latach abstynencji pojechał do córki, żeby złożyć Jej życzenia na Święta. Niestety — zbyt wiele ran sprawiło, że trzasnęła przed Nim drzwiami. Grzegorz złamał abstynencję.

Ale wrócił. Kolejne dwa lata jest trzeźwy. Pogodził się z przeszłością i z tym, że Dom Świętego Łazarza stał się dla niego jedynym Domem. Dzisiaj zmaga się z problemami zdrowotnymi — ale nie narzeka. Jest wdzięczny za pomoc, którą otrzymał.

„Moją rodziną są pracownicy Fundacji i Darczyńcy. Bo Oni jeszcze we mnie wierzą…”

Bez stabilnego Domu — Grzegorz nie wytrzymałby drugiej szansy. Bez wspólnoty, do której można wrócić po nawrocie — odpadłby na zawsze. To dlatego nasze Domy istnieją: żeby dawać czas. Tyle, ile trzeba.

Codzienność w naszych Domach

Nie ma tu „przechowalni”. Każdy Mieszkaniec to dorosły człowiek z własnymi obowiązkami.

To są DOMY w pełnym tego słowa znaczeniu.